Met Vlieger onder zeil

We vonden onze zwerftocht door de Hebriden het hoogtepunt van het rondje Britse eilanden dat we vorig jaar zeilden. We schreven er over in het mei-nummer van Zeilen .  Het is een werkelijk prachtig vaargebied: talloze mooie ankerplekken, lieflijke baaitjes, ruige rotskusten, venijnige getijdestromen, leuke pubs en ontzettend aardige mensen. Hoogtepunten vonden we het eiland Rúm, de ruige westkust van Islay en het werkelijk beeldschone Canna. Maar eigenlijk doen we door hoogtepunten te benoemen, al die andere prachtige plekken tekort. Volgens de hoofdredacteur van Zeilen krijg je door ons verhaal te lezen, zin om naar de Hebriden te zeilen. Dat zou mooi zijn. Want wat ons betreft zijn de Hebriden als bestemming beslist warm aanbevolen! Het volledige rondje Britse eilanden beschrijven we in de blogpost Rond de Britse eilanden: zeilen naar Ierland en de Hebriden . 

In 2025 zetten we koers naar de Hebriden. We waren er eerder geweest, maar toen zeilden we meteen door naar de Buiten Hebriden en voeren we de Binnen Hebriden voorbij. Terwijl die, met eilanden als Skye, Jura en Rúm, beslist de moeite waard schijnen te zijn. Hoog tijd dus om die alsnog te bezoeken. Tegelijkertijd hadden we ook nog steeds onze zinnen gezet op Ierland. Opties waren eerst noordwaarts naar de Hebriden en via de Ierse oostkust en het Engels Kanaal terug, of juist andersom. Maar eerst noordwaarts had onze voorkeur.

 "... van eiland naar eiland, en van vogelparadijs naar vogelparadijs." Zo besluit de redactie van Zeilen de intro op het artikel dat we voor hen schreven over onze reis naar Shetland in de zomer van 2023. Het verscheen in de Zeilen van maart 2024 ...    ‘Het is hartstikke druk’ zegt Marie-José als ze van het voordek weer naar de kuip loopt. Uit de mist doemen inderdaad meerdere mastjes op. Ik heb er nog niet zo veel oog voor. De in de mist gehulde aanloop van North Haven op Fair Isle eist al mijn aandacht. We hebben niet zo veel aan het advies uit de pilot om de Stack in lijn te houden met Sheep Craig. Die opvallende rots is namelijk helemaal niet te zien. Met één oog op het schermpje van de plotter en het ander in de mist turend scharrelen we voorzichtig naar binnen. Het blijkt inderdaad druk. We sluiten als derde boot langszij twee andere jachten aan. Dat hebben we hier nog nooit meegemaakt. Sheep Craig op Fair Isle   Zodra de boot aan de kant ligt verwisse...

In de zomer van 2019 kunnen we een langere periode weg. We hebben drie maanden voor de boeg als we begin juni het Stortemelk uitzeilen en koers naar het noorden zetten. Het plan is ambitieus: naar Spitsbergen. We hebben ons goed op dit avontuur voorbereid. De vergunningen en verzekeringen zijn op orde, we hebben geoefend in het schieten met een groot kaliber geweer en de Vlieger volgestouwd met proviand. Tegelijkertijd zijn we ons er ook van bewust dat we aan een reis beginnen met een groot afbreukrisico. Het is immers een heel eind. Dat we meteen na ons vertrek uit onze thuishaven aan de oversteek naar Noorwegen kunnen beginnen, komt dan ook goed uit. In de weken voor ons vertrek bestuderen we regelmatig de ijskaarten die de Noorse meteo uitgeeft. Er blijkt dan nog uitzonderlijk veel ijs rond Spitsbergen te liggen. Het pakijs reikt nog tot aan de noordkust van de eilanden, de oostkant ligt nog grotendeels vol, en de wind blaast ijsvelden rond de zuidpunt van Spitsbergen, de S...

Met de Vlieger weer in haar veilige thuishaven, blikken wij thuis op de bank terug op een natte, winderige en vooral ook onstuimige thuisreis. Bij ons vertrek uit Kirkwall was het al duidelijk dat het laatste etmaal van de reis terug naar Nederland pittig zou worden. De gribfiles, die we gebruiken om het weer op wat langere termijn te beoordelen, lieten toen namelijk al zien dat de wind tegen het einde van de oversteek zou krimpen naar zuidwest en toenemen tot 7 Beaufort. Het werd echter een volle windkracht 8. Volgens het scheepsweerbericht van de Nederlandse kustwacht liep de golfhoogte op tot 3 à 3,5 meter. Het aanvankelijke plan om Den Helder aan te lopen lieten we varen. We gingen harder dan we hadden ingeschat, zouden daardoor te vroeg bij het Schulpengat aankomen om daar met de vloed naar binnen te kunnen zeilen en wilden het in deze ruige omstandigheden niet met wind tegen stroom proberen. Omdat we ook geen zin hadden om enkele uren bij te liggen om op de kentering te wachten,...

In 2014 kiezen we de Orkney eilanden als reisdoel. Het wordt een herbezoek. Ons eerste bezoek aan Orkney is al weer 15 jaar geleden. We vielen als een blok voor deze mooie noordelijke wereld met haar grootse natuur en aardige gastvrije mensen. Liefde op het eerste gezicht. Een plek om vaak terug te komen, zo namen we ons toen voor. Toch vonden de bezoekjes daarna steeds op doorreis plaats: in 2006 toen we op weg waren naar de Faeroer en in 2010 op weg naar IJsland. Beide bezoeken waren kort en voerden ons naar Kirkwall wat een goede haven is voor een tussenstop Daarmee bleven echter grote delen van Orkney onbekend terrein voor ons. Eén van de eilanden die we tot nu toe steeds hebben overgeslagen is Hoy. Dat komt omdat om naar Hoy te zeilen, de Pentland Firth overgestoken moet worden; een stuk water wat door de gierende getijstromen een vervaarlijke reputatie heeft. Maar ditmaal moet het dan maar eens gaan gebeuren. Het is hoog zomer als we in onze thuishaven losgooien, het KN...

In de rubriek Mijn favoriete in de Drietand schrijven Kustzeilers over hun favoriete vaarbestemming. Toen wij om een bijdrage werden gevraagd hoefden we er niet lang over na te denken wat onze favoriete vaarbestemming was: Fair Isle! Het verhaal verscheen in het eerste nummer van 2014 van de Drietand... Onze eerste kennismaking met Fair Isle vond plaats op een nevelige ochtend in de zomer van 2005. Marie-José had me net gepord nadat ze de steile kliffen van het eiland had verkend. We vonden het spannend. Niet alleen omdat we hoog gespannen verwachtingen hadden van ons bezoek aan dit eiland, maar vooral omdat het ons niet helemaal duidelijk was hoe we de haven moesten aanlopen. Want onze geleende pilot van de Clyde Cruising Club beschreef die aanloop wel in detail, maar liet ook een nogal wezenlijke vraag onbeantwoord. Volgens de beschrijving moesten we, om enkele onder het water liggende rotsen in de aanloop van North Haven te omzeilen, de Stack in lijn houden met Sheep Craigh. Tot z...

'De westkust van Schotland is een ‘verwegbestemming binnen Europa’ Zo introduceert de redactie van Zilt Magazine het verhaal dat we voor hen schreven. Het verscheen in Zilt Magazine nr 75/76 van juni 2012... De Sea of the Hebrides ligt erbij als een spiegel als we van het kleurrijke Tobermory oversteken naar Barra. Dankzij het vlakke water kunnen we makkelijk de rugvinnen van dolfijnen spotten die links en rechts door het water schieten. Dat en de talrijke zeevogels maken dat we ons, hoewel we moeten motoren, geen moment vervelen. Barra is één van de eilandjes van de Buiten-Hebriden die zich als een lint langs de westkust van Schotland uitstrekken. De naam Hebriden zou ‘rand van de zee’ betekenen en dat past goed bij ons gevoel naar een echte uithoek op weg te zijn. We zijn benieuwd waar we terecht komen. Laat in de middag scharrelen we voorzichtig Castle Bay binnen. Terwijl we proberen onze omgeving met het kaartje in de pilot te matchen, leidt een rondjes draaiend vinnetje opni...

In 2005 zeilden we voor het eerst naar de Shetlandeilanden en lieten ons er overdonderen door de vogelrijkdom. Door de honderden broedende papagaaiduikers, alken en zeekoeten op de hoge kliffen van Fair Isle, Mainland en Unst. Maar schijn bedriegt. We schreven over de veranderingen in de Noordzee in de Waterkampioen van mei 2007. De ietwat tendentieuze titel is voor rekening van de redactie van de Waterkamioen ...   Ons bezoek aan de Shetland eilanden begint op het idyllische Fair Isle. Na een mooie zeiltocht verkennen we in de vroege ochtend de rotsige kust van dat piepkleine eiland. Fair Isle is een beetje het buitenbeentje van de Shetland eilanden. Want terwijl die een hechte groep vormen, ligt Fair Isle er helemaal alleen, zo’n 70 zeemijl ten zuiden ervan. Het had net zo goed bij de Orkney eilanden kunnen horen. Want daar ligt het ongeveer net zo ver vandaan. We hadden ons al bij de voorbereidingen afgevraagd hoe we de ingang van het haventje zouden moeten vinden. De pi...

Het was nog met ons Waarschip Halftonner "Razende Bol" dat we onze eerste wat langere zeilreis maakten: naar de Orkney eilanden. Het was ook tijdens deze reis dat we hopeloos verliefd werden op het noorden. We schreven erover in de Zeilen van juni 2000...    Eindelijk trekt de mist op. Uit de grijze deken komt het eilandje Copinsay te voorschijn. Niet helemaal onverwacht trouwens, want we hoorden al een tijdje de misthoorn ervan. Erachter doemen de contouren van het schiereiland Sheerness op. De mist verdwijnt bijna net zo snel als ie was opgekomen. Gelukkig maar. Want we hebben niet zoveel zin om ons op de tast door het snel stromende water,tussen de Orkney eilanden door te laten spoelen.  De hardnekkige mist die ons al dagenlang vergezelde maakte dat we aarzelden om de Orkney’s aan te lopen. Want de felle getijdenstromen tussen de eilanden vragen een voorzichtige benadering. Plaatselijk kolkt het water met 8 à 9 knopen door de Sounds. Het laat er gevaarlijke races on...