9 december 2010

16 juli 2010

Seydisfjordur: de cirkel is rond

Nadat Joep vanmiddag bij de douane is geweest om uit te klaren, zijn we helemaal klaar voor ons vertrek uit Seydisfjordur en daarmee ook uit IJsland. De cirkel is rond. We hebben IJsland bijna helemaal omzeild. Alleen de zuidkust hebben we niet over het water bezocht. Daar zijn namelijk geen beschutte havens die je zonder plaatselijke bekendheid veilig kunt aanlopen. Vandaar dat ons rondje IJsland in Seydisfjordur eindigt.

5 juli 2010

Grimsey: noordelijk gevoel

De Vlieger ligt afgemeerd in het piepkleine haventje van Grimsey, het meest noordelijke stukje IJsland. Het eilandje ligt op de poolcirkel. Wat dat betreft kunnen we met het noordelijk gevoel waar we last van menen te hebben (zie: bemanning m/v), ons hart ophalen. Dat doen we overigens al weken.

21 juni 2010

Vestfirdir: voorjaar vieren

Het kan dan wel al eind juni zijn, hier in het noorden van IJsland is het volop voorjaar. De pinksterbloemen bloeien nog uitbundig, net als de dotters. En de orchideetjes staan nog maar net in de knop. Toen we gisteren vanuit Bolungarvik via het Tungudalur omhoog klommen, waren de watersnippen in de natte graslanden achter Holskirkja nog druk aan het baltsen.

17 juni 2010

Sneafellsjokull: land van vuur en ijs

Marie-Jose haar verjaardag valt samen met de nationale feestdag van IJsland. Er heerst een feestelijke stemming in Olafsvik. Maar misschien komt dat vooral doordat het prachtig weer is: er staat nauwelijks wind en de zon schijnt uitbundig. Een mooie dag om de Sneafellsjokull te beklimmen vinden we.

13 juni 2010

Reykjavik: wereldstad met allure

Hoewel Reykjavik niet veel groter is dan een gemiddeld Nederlands provinciestadje, heeft het de allure van een heuse wereldstad. De twee winkelstraten in het centrum barsten van het leven. Er zijn leuke kroegjes, restaurants en winkeltjes. De straten worden bevolkt door zowel locals als hordes toeristen. En dat blijkt een leuke mix. We voelen ons hier wel thuis. De Vlieger ligt inmiddels al een dag of wat aan de steiger bij de zeilvereniging van Reykjavik.

8 juni 2010

Vestmannaeyjar: Ruziemakende trollen


Het verhaal gaat dat de Vestmannaeyjar eilanden aan de zuidkust van IJsland hun ontstaan te danken hebben aan twee ruziemakende trollen. Zij had hem op de koffie gevraagd. In plaats van dat ze een genoeglijk samenzijn hadden liep het koffiedrinken uit op onenigheid. De trollenman liep boos weg en dat vond zij zo onbeschoft dat ze hem handenvol stenen en gruis nawierp. Dat alles kwam in zee terecht en vormde de Vestmannaeyjar eilanden.

4 juni 2010

Noord Atlantische Oceaan: Raven Flokki

Toen Flokki Vilgerdarson, beter bekend als Raven Flokki, in de negende eeuw van de Faeroer richting IJsland vertrok, had hij drie raven bij zich. Na enkele dagen zeilen liet hij de eerste raaf los. De raaf vloog terug in de richting waarvan ze waren vertrokken. Flokki wist toen dat hij nog niet halverwege was. Toen hij wat later de tweede raaf losliet, cirkelde deze enkele malen rond de boot en lande toen weer aan dek. Dat was voor Flokki het teken dat ze halverwege waren. Toen hij uiteindelijk de derde raaf losliet, vloog deze voor het schip uit weg. Flokki wist toen dat hij over de helft was en wist ook welke koers hij moest aanhouden om in IJsland uit te komen.

29 mei 2010

Kirkwall: A sentimental journey

De Orkney eilanden verschijnen als walvissen aan de horizon als we in de loop van vrijdagmiddag de Stronsay Sound naderen. Het is leuk de Orkney's weer aan te lopen. We hebben mooie herinneringen aan ons eerste bezoek aan deze eilandengroep. Dat was ruim tien jaar geleden en nog met ons Waarscheepje. Het was tijdens die reis dat we hevig verslingerd raakten aan het noorden.

21 mei 2010

Trossen (bijna) los!

Het is bijna zover dat we de trossen los kunnen gooien. Een moment waar we de afgelopen dagen steeds intensiever naar toe hebben geleefd. De vraag dringt zich dan ook op wanneer een reis nu eigenlijk begint. Is dat het moment waarop we losgooien in onze thuishaven? Of het moment waarop we de pieren van IJmuiden achter ons laten? Of begint zo'n reis eigenlijk al veel eerder en vindt er een geleidelijke overgang plaats ergens tussen het moment waarop de eerste plannen opborrelen en het moment waarop de Nederlandse kust langzaam maar zeker achter de horizon verdwijnt?
Hoe dan ook, de afgelopen weken zijn we met een snel toenemende intensiteit bezig geweest met vertrekken. De laatste klussen aan de boot, het werk afronden en afscheid nemen van familie, vrienden en collega's. Marie-José haar collega's maakten daar nog een heel gebeuren van en illustreerden het proces dat we de afgelopen dagen hebben doorgemaakt in een treffende cartoon.
We laten de vraag wanneer de reis nu echt begint maar even liggen.