Met Vlieger onder zeil

We hadden besloten onze zomerreis van 2016 een oefening in flexibiliteit te te laten zijn: geen vastomlijnd plan, geen bestemming, enkel de ambitie om lekker te zeilen en niets te moeten. Dat kwam door de reis die we in 2015 naar de Lofoten hadden gemaakt. Mooi, maar ook ver. Het was daardoor doorzetten geblazen. Dat wilden we nu anders doen. En dat is, terugblikkend, ook heel aardig gelukt. Met een open plan vertrekken is mooi, maar na de havenhoofden van de thuishaven moet er toch een richting worden gekozen. We besluiten noordwaarts te gaan, richting Schotland. Maar omdat Joep snipverkouden is, maken we een stop op Texel. Als Joep, na enkele dagen een straf vroeg-naar-bed-regiem te hebben aangehouden, monter opmerkt dat de verkoudheid wijkt, meldt Marie-José dat ze een beetje keelpijn heeft, om een dag later met koorts in de ziekenboeg te verdwijnen. Na een week besluiten we dat we fit genoeg zijn om op pad te gaan. Maar we realiseren ons ook dat we misschien nog niet zo fit zijn ...

Hoge met sneeuw gelardeerde pieken rijzen steil omhoog uit zee. In de dalen ertussen treffen we kleine haventjes. We hadden er naar uitgekeken naar de Lofoten te zeilen, gelokt door de mooie foto’s van zeilers die ons voorgingen naar deze archipel, een slordige 100 zeemijlen boven de poolcirkel aan de Noorse kust. Maar eenmaal rondzeilend tussen de machtige eilanden slikken we ook enkele teleurstellingen weg. Pieken en dalen dus, ook in hoe we de Lofoten ervaren … Het begint mooi. Op een vriendelijke junidag steken we met een zuidelijk windje vanuit Bodø de Vestfjord over naar Vaeroy, het op één na zuidelijkste eiland van de Lofoten. Het steekt hoog tegen de horizon af en laat zich, dankzij de heldere lucht, al van verre zien. Achterin de haven ligt een piepklein jachthaventje met enkele ligplaatsen voor ‘gjeste’. We kijken er uit op enorme houten stellages, waaraan stokvis hangt te drogen. Het gros van de vangst wordt geëxporteerd naar vooral Zuid-Europa. De Lofoten zijn dé plek vo...