Met Vlieger onder zeil

'Soms is de boot een microkosmos. Een aangewaaide vogel kan het boordleven danig bepalen.' Zo introduceert de redactie van Zilt Magazine het verhaal dat we over onze verstekeling schreven. Het verscheen in Zilt Magazine nr. 30 van september 2008.

“Het gaat wel sneeuwen hoor,” zegt een havengenoot als Marie-José met een karretje vol boodschappen langskomt. “Ja,” antwoordt ze, “ik heb het gehoord.” Ze weet dan zelf nog niet of ze het wel een goed plan vindt om uit te varen. Toch is het een mooie traditie: met de Paasdagen naar de Wadden om het voorjaar op te snuiven. Maar deze Paas belooft wel een bijzondere te worden: vroeg en met een winters karakter.  Het is al middag als we op Goede Vrijdag de Houtribhaven uitdraaien. Er staat een straffe noord-noordwesten wind. Hagelbuien striemen vrijwel horizontaal door de kuip en dwingen ons diep in de capuchons. We laten vage plannen om naar Stavoren te kruisen maar zitten, vallen een streekje af en stuiven met een knik in de schoot naar Lemmer. Morgen wordt een noord-noordoosten wind verwacht en dan is Den Oever ook vanuit Lemmer prima te bezeilen. Die noord-noordoosten wind komt er. En niet zo weinig ook. Met 35-40 knopen wind op de teller sleuren we in een wolk van buiswater rich...

  It is quite likely that landfall will be made in poor visibility and bad weather , zo waarschuwt de pilot over de navigatie naar de Faeroer. De reputatie van deze eilandengroep in de noordelijke Atlantische oceaan is geen beste. We besloten er toch naar toe te zeilen en ontdekten een bijzonder indrukwekkende wereld. Maar ook een onherbergzame.    De eilanden rijzen als bizar gevormde, groene puisten bijna loodrecht uit de oceaan omhoog. Daartussen smalle fjorden, waar het getij vervaarlijk doorheen kolkt. Ongenaakbaar, dat is het het woord dat opkomt als je de eilanden ziet. Het is een leeg land. Hier en daar ligt een dorpje op een wat vlakker stuk aan een fjord. Direct daarachter gaat het loodrecht omhoog, het binnenland in, dat onvoorstelbaar leeg is. Het landschap verandert doorlopend van kleur. Als de zon door het wolkendek breekt, hullen de eilanden zich in een fel, bijna lichtgevend, groen. Maar als de wolken laag over de bergtoppen kolken, verandert dat in een...

In 2005 zeilden we voor het eerst naar de Shetlandeilanden en lieten ons er overdonderen door de vogelrijkdom. Door de honderden broedende papagaaiduikers, alken en zeekoeten op de hoge kliffen van Fair Isle, Mainland en Unst. Maar schijn bedriegt. We schreven over de veranderingen in de Noordzee in de Waterkampioen van mei 2007. De ietwat tendentieuze titel is voor rekening van de redactie van de Waterkamioen.  

In 2004 proefden we voor het eerst aan de oceaan. We staken vanuit het Zuid-Engelse Falmouth over naar de Azoren en waren 11 dagen onderweg om de 1200 zeemijlen te overbruggen. 'Heen en weer geslingerd tussen twijfel en zelfvertrouwen' was de treffende samenvatting van onze ervaringen door de redactie van Zeilen. Het verhaal dat we voor hen schreven verscheen in de Zeilen van december 2005.

Het was nog met ons Waarschip Halftonner "Razende Bol" dat we onze eerste wat langere zeilreis maakten: naar de Orkney eilanden. Het was ook tijdens deze reis dat we hopeloos verliefd werden op het noorden. We schreven erover in de Zeilen van juni 2000.