Met Vlieger onder zeil

'Soms is de boot een microkosmos. Een aangewaaide vogel kan het boordleven danig bepalen.' Zo introduceert de redactie van Zilt Magazine het verhaal dat we over onze verstekeling schreven. Het verscheen in Zilt Magazine nr. 30 van september 2008 ... Onze reis naar de Hebriden zit er bijna op. We zijn net de Farne Islands gepasseerd en zeilen snel zuidwaarts. Het was bar en boos, met een harde wind en striemende regen. Maar intussen is het droog geworden en de wind begint ook wat af te nemen. De kluiver moet er maar weer eens bij want we willen de gang er een beetje inhouden. Hoewel er ook nog steeds een hoop wind wordt verwacht. Net als ik druk bezig ben met de kluiver, zie ik uit m'n ooghoek een vogeltje de kajuit inschieten. Ik draai de schoot strak en ga binnen kijken. Het vogeltje is lichtelijk in paniek en fladdert tegen de kajuitkastjes omhoog. Marie-José die er pal onder ligt te slapen, is kennelijk zo ver buiten westen dat ze niets van het gefladder merkt. ...

“Het gaat wel sneeuwen hoor,” zegt een havengenoot als Marie-José met een karretje vol boodschappen langskomt. “Ja,” antwoordt ze, “ik heb het gehoord.” Ze weet dan zelf nog niet of ze het wel een goed plan vindt om uit te varen. Toch is het een mooie traditie: met de Paasdagen naar de Wadden om het voorjaar op te snuiven. Maar deze Paas belooft wel een bijzondere te worden: vroeg en met een winters karakter.  Het is al middag als we op Goede Vrijdag de Houtribhaven uitdraaien. Er staat een straffe noord-noordwesten wind. Hagelbuien striemen vrijwel horizontaal door de kuip en dwingen ons diep in de capuchons. We laten vage plannen om naar Stavoren te kruisen maar zitten, vallen een streekje af en stuiven met een knik in de schoot naar Lemmer. Morgen wordt een noord-noordoosten wind verwacht en dan is Den Oever ook vanuit Lemmer prima te bezeilen. Die noord-noordoosten wind komt er. En niet zo weinig ook. Met 35-40 knopen wind op de teller sleuren we in een wolk van buiswater rich...

  It is quite likely that landfall will be made in poor visibility and bad weather , zo waarschuwt de pilot over de navigatie naar de Faeroer. De reputatie van deze eilandengroep in de noordelijke Atlantische oceaan is geen beste. We besloten er toch naar toe te zeilen en ontdekten een bijzonder indrukwekkende wereld. Maar ook een onherbergzame.    De eilanden rijzen als bizar gevormde, groene puisten bijna loodrecht uit de oceaan omhoog. Daartussen smalle fjorden, waar het getij vervaarlijk doorheen kolkt. Ongenaakbaar, dat is het het woord dat opkomt als je de eilanden ziet. Het is een leeg land. Hier en daar ligt een dorpje op een wat vlakker stuk aan een fjord. Direct daarachter gaat het loodrecht omhoog, het binnenland in, dat onvoorstelbaar leeg is. Het landschap verandert doorlopend van kleur. Als de zon door het wolkendek breekt, hullen de eilanden zich in een fel, bijna lichtgevend, groen. Maar als de wolken laag over de bergtoppen kolken, verandert dat in een...

In 2005 zeilden we voor het eerst naar de Shetlandeilanden en lieten ons er overdonderen door de vogelrijkdom. Door de honderden broedende papagaaiduikers, alken en zeekoeten op de hoge kliffen van Fair Isle, Mainland en Unst. Maar schijn bedriegt. We schreven over de veranderingen in de Noordzee in de Waterkampioen van mei 2007. De ietwat tendentieuze titel is voor rekening van de redactie van de Waterkamioen ...   Ons bezoek aan de Shetland eilanden begint op het idyllische Fair Isle. Na een mooie zeiltocht verkennen we in de vroege ochtend de rotsige kust van dat piepkleine eiland. Fair Isle is een beetje het buitenbeentje van de Shetland eilanden. Want terwijl die een hechte groep vormen, ligt Fair Isle er helemaal alleen, zo’n 70 zeemijl ten zuiden ervan. Het had net zo goed bij de Orkney eilanden kunnen horen. Want daar ligt het ongeveer net zo ver vandaan. We hadden ons al bij de voorbereidingen afgevraagd hoe we de ingang van het haventje zouden moeten vinden. De pi...

In 2004 proefden we voor het eerst aan de oceaan. We staken vanuit het Zuid-Engelse Falmouth over naar de Azoren en waren 11 dagen onderweg om de 1200 zeemijlen te overbruggen. 'Heen en weer geslingerd tussen twijfel en zelfvertrouwen' was de treffende samenvatting van onze ervaringen door de redactie van Zeilen. Het verhaal dat we voor hen schreven verscheen in de Zeilen van december 2005 ...   Een heus welkomst comité. Daar hadden we natuurlijk niet op gerekend. We verlaten het kanaal. De zeebodem onder ons duikt weg naar een slordige drie of vier kilometer. En daar zijn de dolfijnen. Honderden, misschien wel duizenden. Sommigen komen naar ons toe gezommen en springen vrolijk rond in de boeggolf. Ook verder weg, zo ver we kunnen kijken, zien we dolfijnen uit het water opduiken. Ze heten ons welkom op de oceaan.  We wijzen en roepen en zijn helemaal verrukt over deze show. De dolfijnen brengen leven in de brouwerij op een dag die erg saai dreigde te worden. Want het is blak...

Het was nog met ons Waarschip Halftonner "Razende Bol" dat we onze eerste wat langere zeilreis maakten: naar de Orkney eilanden. Het was ook tijdens deze reis dat we hopeloos verliefd werden op het noorden. We schreven erover in de Zeilen van juni 2000...    Eindelijk trekt de mist op. Uit de grijze deken komt het eilandje Copinsay te voorschijn. Niet helemaal onverwacht trouwens, want we hoorden al een tijdje de misthoorn ervan. Erachter doemen de contouren van het schiereiland Sheerness op. De mist verdwijnt bijna net zo snel als ie was opgekomen. Gelukkig maar. Want we hebben niet zoveel zin om ons op de tast door het snel stromende water,tussen de Orkney eilanden door te laten spoelen.  De hardnekkige mist die ons al dagenlang vergezelde maakte dat we aarzelden om de Orkney’s aan te lopen. Want de felle getijdenstromen tussen de eilanden vragen een voorzichtige benadering. Plaatselijk kolkt het water met 8 à 9 knopen door de Sounds. Het laat er gevaarlijke races on...