woensdag 27 juli 2022

Vlaggenritueel

Het is een goede gewoonte om wanneer je met een schip een buitenlandse haven aandoet, een klein vlaggetje van dat land in het stuurboord want te hijsen: de zogenaamde beleefdheidsvlag. Zo voeren wij aan het begin van onze reis enkele dagen met een Frans vlaggetje in het stuurboord want. Toen we de haven van Braye op Alderney aanliepen moest dat natuurlijk vervangen worden door de red ensign, de Britse koopvaardijvlag. 
Maar eerst moest de zogeheten quarantainevlag in het want. De Kanaaleilanden zijn een bijzonder geval. Het zijn zelfstandige baljuwschappen. Ze maken geen deel uit van het Verenigd Koninkrijk. Ze hebben een eigen bestuur, eigen munt en eigen regels, waaronder ook eigen douaneregels. Die laatsten bepalen dat je als bezoekend jacht eerst moet inklaren en dat kenbaar moet maken door de quarantainevlag te zetten. Pas nadat is ingeklaard mag de quarantainevlag naar beneden en de Red ensign omhoog. Dat inklaren beperkt zich gelukkig tot het invullen van een formulier en dat in een gele customs brievenbus op de haven deponeren. Kleine moeite. Maar omdat Guernsey, met de omliggende eilanden, waaronder Alderney, een ander baljuwschap is dan Jersey, en je in elk baljuwschap opnieuw moet inklaren, hebben we wel al enkele malen het inmiddels ietwat hilarische vlaggenritueel achter de rug.
Als we straks het Kanaal oversteken en de Engelse kust aanlopen, mag het nog een keertje. Want dankzij de Brexit is het Verenigd Koninkrijk ook een geval apart geworden.