16 juli 2010

Seydisfjordur: de cirkel is rond

Nadat Joep vanmiddag bij de douane is geweest om uit te klaren, zijn we helemaal klaar voor ons vertrek uit Seydisfjordur en daarmee ook uit IJsland. De cirkel is rond. We hebben IJsland bijna helemaal omzeild. Alleen de zuidkust hebben we niet over het water bezocht. Daar zijn namelijk geen beschutte havens die je zonder plaatselijke bekendheid veilig kunt aanlopen. Vandaar dat ons rondje IJsland in Seydisfjordur eindigt.
De zuidkust hebben we de afgelopen dagen wel per auto verkend. We kampeerden aan de rand van de Vatnajokull, die met een oppervlakte van bijna 7000 km2 de grootste gletsjer van Europa is. De omgeving ervan is prachtig. Je kunt er de landschapsvormende krachten van het ijs als het ware live in werking zien. Marie-Jose kreeg zomaar een veldcollege geologie van een wild om zich heen gebarende Joep bovenop de eindmorenes van een van de gletsjertongen van de Vatnajokull.
De trip naar Vatnojokull was slechts een van de vele hoogtepunten van deze reis. We zagen de afgelopen weken de sporen van vulkaanuitbarstingen van duizenden jaren geleden en van nog maar enkele weken geleden. Namen een bad in natuurlijke hete bronnen waar de stilte slechts werd verstoord door baltsende watersnippen. Zwierven door de onmetelijke wildernis van de noordwestelijke fjorden. Genoten van de gastvrijheid van de IJslanders. Zagen grote troepen wilde zwanen, spotten harlekijneenden, ijsduikers, roodkeelduikers en de IJslandse brilduiker en moesten bukken om duikvluchtaanvallen van Noordse sterns te ontwijken. Zagen vaak dolfijnen, spuiters van walvissen aan de horizon en hadden die ene prachtige waarneming van een bultrug walvis.
Door naar naar IJsland te zeilen hebben we echt een droom laten uitkomen. Het zal nog wel even duren voordat de vele, vele indrukken bezonken zijn. Daar krijgen we de komende weken, als we zuidwaarts zeilen, wel de tijd voor. Als het weer het toelaat vertrekken we morgen richting Faeroer.